الْمُفْلِحُونَ».
كسى كه زمام خود را به دست خدا بسپارد، و او را حاكم و داور قرار دهد، بدون شك در همه چيز پيروز است، چه در زندگى مادى و چه معنوى.
***
دومين آيه، همين حقيقت را به صورت كلى‌تر تعقيب كرده مى‌فرمايد:
«كسانى كه اطاعت خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله كنند، از خدا بترسند و تقوا پيشه نمايند، آنها نجات يافتگان و پيروزمندانند» «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَخْشَ اللَّهَ وَ يَتَّقْهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ». «١»

در اين آيه، مطيعان و پرهيزگاران را به عنوان «فائز» توصيف كرده، و در آيه قبل، كسانى كه در برابر داورى خدا و پيامبر تسليم‌اند به عنوان «اهل فلاح» توصيف شده‌اند.
به طورى كه از منابع لغت استفاده مى‌شود «فوز» و «فلاح» تقريباً يك معنى دارد، «راغب» در «مفردات» مى‌گويد:
«فوز به معنى پيروزى و رسيدن به كار خير توام با سلامت است» و در مورد «فلاح» مى‌گويد: «فلاح همان ظفر و رسيدن به مقصود است» (البته در اصل، به معنى شكافتن مى‌باشد و از آنجائى كه افراد پيروزمند موانع را بر طرف مى‌سازند و مسير خود را براى رسيدن به مقصد مى‌شكافند، و پيش مى‌روند، فلاح در معنى پيروزى به كار رفته است).
و از آنجا كه در آيه اخير، سخن از اطاعت به طور مطلق است و در آيه قبل از تسليم در برابر داورى خدا، كه يكى عام است و ديگرى خاص، نتيجه هر دو