تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧
اكنون كه چنين است: «در برابر فرمان او تسليم شويد» «فَلَهُ أَسْلِمُوا».
«ومتواضعان در برابر فرمانهاى پروردگار را بشارت ده» «وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ». «١»
***
و در آيه بعد صفات «مخبتين» (تواضع كنندگان) را به چهار قسمت كرده كه دو قسمت جنبه معنوى و روانى دارد، و دو قسمت جنبه جسمانى:
نخست مىگويد: «آنها كسانى هستند كه وقتى نام خدا برده مىشود دلهايشان مملوّ از خوف پروردگار مىگردد» «الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ».
نه اين كه از غضب او بى جهت بترسند، و نه اين كه در رحمت او شك و ترديد داشته باشند، بلكه اين ترس به خاطر مسئوليتهائى است كه بر دوش داشتند و شايد در انجام آن كوتاهى كردهاند، اين ترس به خاطر درك مقام با عظمت خدا است كه انسان در مقابل عظمت، خائف مىگردد. «٢»
ديگر اين كه: «آنها در برابر حوادث دردناكى كه در زندگيشان رخ مىدهد صبر و شكيبائى پيش مىگيرند» «وَ الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ».
عظمت حادثه، هر قدر زياد و ناراحتى آن هر قدر سنگين باشد، در برابر آن زانو نمىزنند، خونسردى خود را از دست نمىدهند، از ميدان فرار نمىكنند، مأيوس نمىشوند، لب به كفران نمىگشايند، و خلاصه ايستادگى مىكنند، پيش مىروند و پيروز مىشوند.