نخست اين كه: منظور از «لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً» اين است: هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله را صدا مى‌زنيد، با ادب و احترامى كه شايسته مقام او است وى را بخوانيد، نه همچون صدا زدن يكديگر؛ زيرا بعضى از كسانى كه با ادب اسلامى آشنا نبودند، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌رسيدند و در ميان جمع يا تنهائى مرتب: يا محمّد! يا محمّد! ... مى‌گفتند، به گونه‌اى كه شايسته يك رهبر بزرگ آسمانى نبود، هدف اين است كه: او را با تعبيراتى مانند يا رسول اللَّه و يا نبى اللَّه و با لحنى معقول و مؤدبانه صدا بزنند.
در بعضى از روايات نيز اين تفسير وارد شده است، ولى با توجه به آيه گذشته و تعبيرات ذيل خود اين آيه، كه سخن از اجابت دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله و غائب نشدن از محضر او بدون اذن است، اين تفسير با ظاهر آيه سازگار نيست، مگر اين كه بگوئيم هر دو مطلب مراد است، و تفسير اول و دوم را در مفهوم آيه جمع بدانيم.
تفسير سومى نيز براى آيه نقل شده كه: بسيار ضعيف به نظر مى‌رسد و آن اين كه: «دعا و نفرين‌هاى پيامبر صلى الله عليه و آله را همچون نفرين خودتان درباره يكديگر نگيريد». «١»
چرا كه دعا و نفرين او روى حساب است و برنامه الهى، و مسلماً كارگر خواهد شد.
اما با توجه به اين كه اين تفسير تناسبى با صدر و ذيل آيه ندارد و روايتى نيز درباره آن نرسيده، قابل قبول نيست.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه علماى اصول، از جمله «فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ