نابالغ كه مرتباً نزد پدر و مادر هستند نيز آموزش داده شوند كه لااقل در سه وقت (قبل از نماز صبح، و بعد از نماز عشاء، و هنگام ظهر كه پدران و مادران به استراحت مى‌پردازند) بدون اجازه وارد نشوند.
اين يك نوع ادب اسلامى است، هر چند متأسفانه امروز كمتر رعايت مى‌شود و با اين كه قرآن، صريحاً آن را در آيات فوق بيان كرده است، در نوشته‌ها و سخنرانى‌ها و بيان احكام نيز كمتر ديده مى‌شود كه پيرامون اين حكم اسلامى و فلسفه آن بحث شود، و معلوم نيست، به چه دليل اين حكم قطعى قرآن مورد غفلت و بى توجهى قرار گرفته؟!
گر چه ظاهر آيه، وجوب رعايت اين حكم است، اما اگر فرضاً آن را مستحب بدانيم، باز بايد از آن سخن گفته شود، و جزئيات آن مورد بحث قرار گيرد.
بر خلاف آنچه بعضى از ساده‌انديشان فكر مى‌كنند كه كودكان سر از اين مسائل در نمى‌آورند و خدمتكاران نيز در اين امور باريك نمى‌شوند، ثابت شده است كودكان (چه رسد به بزرگسالان) روى اين مسأله فوق العاده حساسيت دارند، و گاه مى‌شود سهل‌انگارى پدران و مادران و برخورد كودكان، به منظره‌هائى كه نمى‌بايست آن را ببينند سرچشمه انحرافات اخلاقى و گاه بيمارى‌هاى روانى شده است.
ما خود با افرادى بر خورد كرديم كه به اعتراف خودشان بر اثر بى توجهى پدران و مادران به اين امر، و مشاهده آنان در حال آميزش جنسى يا مقدمات آن به مرحله‌اى از تحريك جنسى و عقده روانى رسيده بودند كه عداوت شديد پدر و مادر در سر حدّ قتل! در دل آنها پيدا شده بود، و خود آنها نيز شايد تا مرز انتحار پيش رفته بودند!.