به تعبير ديگر جاذبه جنسى را كاملًا از دست داده‌اند.
ديگر اين كه: در حال بر داشتن حجاب، خود را زينت ننمايند.
روشن است: با اين دو قيد مفاسد كشف حجاب در مورد آنان وجود نخواهد داشت و به همين دليل، اسلام اين حكم را از آنان برداشته است.
اين نكته نيز روشن است: منظور برهنه شدن و بيرون آوردن همه لباس‌ها نيست، بلكه تنها كنار گذاشتن لباس‌هاى رو است كه بعضى روايات از آن تعبير به چادر و روسرى كرده است (الْجِلْبابُ وَ الْخِمار).
در حديثى از امام صادق عليه السلام در ذيل همين آيه، مى‌خوانيم: الْخِمَارَ وَ الْجِلْبَابَ قُلْتُ بَيْنَ يَدَيْ مَنْ كَانَ؟ فَقَالَ: بَيْنَ يَدَيْ مَنْ كَانَ غَيْرَ مُتَبَرِّجَةٍ بِزِينَةٍ:
«منظور روسرى و چادر است، راوى مى‌گويد از امام پرسيدم: در برابر هر كس كه باشد؟ فرمود: در برابر هر كس كه باشد، اما خود آرائى و زينت نكند». «١»
روايات ديگرى نيز به همين مضمون يا نزديك به آن، از ائمه اهلبيت عليهم السلام نقل شده است. «٢»
در پايان آيه اضافه مى‌كند: با همه احوال «اگر آنها تعفف كنند و خويشتن را بپوشانند براى آنها بهتر است» «وَ أَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ».
چرا كه از نظر اسلام هر قدر زن جانب عفاف و حجاب را رعايت كند، پسنديده‌تر و به تقوا و پاكى نزديك‌تر است.
و از آنجا كه ممكن است بعضى از زنان سالخورده، از اين آزادى حساب شده و مشروع سوء استفاده كنند، و احياناً با مردان به گفتگوهاى نامناسب بپردازند و يا طرفين در دل افكار آلوده‌اى داشته باشند، در آخر آيه، به عنوان يك