ممكن است با استفاده از تعليم و تربيت و تبليغ مستمر، گروهى را متوجه حق نمود ولى تعميم اين مسأله در جامعه انسانى جز از طريق تأسيس حكومت صالحان با ايمان امكان پذير نيست، به همين دليل، انبياء بزرگ همتشان تشكيل چنين حكومتى بوده، مخصوصاً پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در نخستين فرصت ممكن، يعنى به هنگام هجرت به «مدينه» اقدام به تشكيل نمونه‌اى از اين حكومت كرد.
از اينجا نيز مى‌توان نتيجه گرفت: چنين حكومتى تمام تلاش‌ها و كوشش‌هايش از جنگ و صلح گرفته تا برنامه‌هاى آموزشى، فرهنگى، اقتصادى و نظامى، همه در مسير بندگى خدا، بندگى خالى از هر گونه شرك است.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه: معنى حكومت صالحان، يعنى تمكين آئين حق و عبادت خالى از شرك، اين نيست كه: در چنان جامعه‌اى هيچ گنهكار و منحرفى وجود نخواهد داشت، بلكه مفهومش اين است كه: نظام حكومت در دست مؤمنان صالح است، و چهره عمومى جامعه خالى از شرك، و گر نه، مادام كه انسان داراى آزادى اراده است، ممكن است در بهترين جوامع الهى و انسانى احياناً افراد منحرفى وجود داشته باشند (دقت كنيد).
***