در زمين مى‌خواهم خليفه‌اى قرار دهم».
و در آيه ٢٦ سوره «ص» درباره «داود» عليه السلام مى‌فرمايد: يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الأَرْضِ: «اى داود ما تو را خليفه در روى زمين قرار داديم».
و از آنجا كه «سليمان» عليه السلام به مقتضاى آيه ١٦ سوره «نمل» وارث حكومت داود عليه السلام بود، خليفه در روى زمين شد.
اما بعضى ديگر مانند مفسر عالى‌قدر «علامه طباطبائى» در «الميزان» اين معنى را بعيد شمرده است، زيرا تعبير «الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ» را متناسب انبياء ندانسته، چرا كه در قرآن، اين تعبير، در مورد پيامبران به كار نرفته است، لذا آن را اشاره به امت‌هاى پيشين كه داراى ايمان و عمل صالح بودند و حكومت در روى زمين پيدا كردند، مى‌داند.
ولى جمعى ديگر معتقدند: اين آيه، اشاره به «بنى اسرائيل» است، زيرا آنها با ظهور موسى عليه السلام و در هم شكسته شدن قدرت فرعون و فرعونيان، مالك حكومت روى زمين شدند، چنان كه قرآن در آيه ١٢٧ سوره «اعراف» مى‌فرمايد:
وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا الَّتِي بارَكْنا فِيها:
«ما آن جمعيت مستضعف (مؤمنان بنى اسرائيل) را وارث مشارق و مغارب زمينى را كه پر بركت كرديم، قرار داديم».
و نيز درباره همان‌ها مى‌فرمايد: وَ نُمَكِّنُ لَهُمْ فِى الأَرْضِ: «ما اراده كرده‌ايم كه قوم مستضعف (مؤمنان بنى اسرائيل) را در روى زمين تمكين دهيم» (و صاحب نفوذ و مسلط سازيم).
درست است كه در ميان «بنى اسرائيل» حتى در عصر موسى عليه السلام، افراد ناباب، فاسق و حتى احياناً كافرى بودند، ولى حكومت به دست مؤمنان صالح