تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٠
تگرگ در آسمان، به اين طريق است كه: قطرههاى باران از ابر جدا مىشود، و در قسمت فوقانى هوا، به جبهه سردى برخورد مىكند و يخ مىزند، سپس طوفانهاى كوبندهاى كه در آن منطقه حكمفرما است گاهى اين دانهها را مجدداً به بالا پرتاب مىكند، و بار ديگر اين دانهها به داخل ابرها فرو مىرود و لايه ديگرى از آب به روى آن مىنشيند كه به هنگام جدا شدن از ابر، مجدداً يخ مىبندد، و گاهى اين موضوع چندين بار تكرار مىشود، و هر زمان لايه تازهاى روى آن مىنشيند تا تگرگ به اندازهاى درشت شود كه ديگر طوفان نتواند آن را به بالا پرتاب كند، اينجا است كه راه زمين را به پيش مىگيرد و فرود مىآيد، و يا اين كه طوفان فرو مىنشيند و بدون مانع به طرف زمين حركت مىكند. «١»
با توجه به اين مطلب، نكته علمى كه در كلمه «جبال» در اينجا نهفته است روشنتر مىشود؛ زيرا به وجود آمدن تگرگهاى درشت و سنگين در صورتى امكان پذير است كه تودههاى ابر متراكم گردند، تا هنگامى كه طوفان، دانه يخ زده تگرگ را به ميان آن پرتاب مىكند مقدار بيشترى آب به خود جذب نمايد، و اين تنها در آنجاست كه تودههاى ابر بسان كوههاى مرتفع در جهت بالا قرار گيرد و منبع قابل ملاحظهاى براى تكون تگرگ شود (دقت كنيد). «٢»
در اينجا تحليل ديگرى از بعضى از نويسندگان، مىخوانيم كه خلاصه آن چنين است: