٧- مفسران بزرگ، در تفسير جمله «نُوْرٌ عَلى‌ نُوْرٍ» تعبيرات گوناگونى دارند: مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» مى‌گويد: اشاره به پيامبرانى است كه يكى بعد از ديگرى از يك نسل و يك ريشه به وجود مى‌آيند، و راه هدايت را تداوم مى‌بخشند.
«فخر رازى» در تفسير خود مى‌گويد: اشاره به اجتماع اشعه نور و تراكم آنها است آنچنان كه درباره «مؤمن» وارد شده:
«مؤمن، در ميان چهار حالت قرار دارد: اگر موهبتى به او برسد خدا را شكر مى‌گويد، اگر مصيبتى رسد صابر و با استقامت است، اگر سخن بگويد راست مى‌گويد، و اگر داورى كند عدالت را مى‌جويد.
او در ميان توده‌هاى مردم ناآگاه، همچون انسان زنده‌اى در ميان مردگان است، او در ميان پنج نور در حركت است سخنش نور، عملش نور، محل ورودش نور، محل خروجش نور، و هدفش نور خدا در روز قيامت است».
اين احتمال، نيز وجود دارد كه: نور اول كه در آيه آمده است اشاره به نور هدايت الهى از طريق وحى است، و نور دوم نور هدايتش از طريق عقل، و يا نور اول نور هدايت تشريع است و نور دوم نور هدايت تكوينى است، بنابراين نورى است بر فراز نور.
و به اين ترتيب، اين جمله، گاه تفسير به منابع مختلف نور شده (انبياء)، گاه به انواع مختلف نور، و گاه به مراحل گوناگون آن و در عين حال همه آنها ممكن است در مفهوم آيه جمع باشد كه مفهومش گسترده است (دقت كنيد).
***