«راست گفتى فدايت گردم، به خدا سوگند منظور خانه‌هاى سنگى و گلى نيست» (منظور خانه‌هاى وحى و ايمان و هدايت است). ٣
***
٥- در حديث ديگرى نقل شده كه درباره اين گروه از مردان الهى كه پاسدار وحى و هدايتند فرمود: هُمُ التُّجَّارُ الَّذِيْنَ لا تُلْهِيْهِمْ تِجْارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ، اذا دَخَلَ مَواقِيْتُ الصَّلوةِ أَدَّوا الَى اللَّهِ حَقَّهُ فِيْها:
«آنها تاجرانى هستند كه تجارت و بيع، آنان را از ياد خدا غافل نمى‌سازد، هنگامى كه وقت نماز داخل مى‌شود حق آن را اداء مى‌كنند». «١»
اشاره به اين كه: آنها در عين فعاليت‌هاى سازنده و مثبت اقتصادى، تمام فعاليت‌هايشان تحت الشعاع نام خدا است، و چيزى را بر آن مقدم نمى‌شمرند.
***
٦- درخت «زيتون» چنان كه در آيات فوق خوانديم به عنوان «شجره مباركه» (درخت پر بركت) توصيف شده است. و اگر در آن روز كه قرآن نازل شد اهميت اين تعبير بر همگان روشن نبود، امروز براى ما واضح و آشكار است؛ زيرا دانشمندان بزرگى كه ساليان دراز از عمر خود را در راه مطالعه خواص گوناگون گياهان صرف كرده‌اند، به ما مى‌گويند: از اين درخت با بركت محصولى به دست مى‌آيد كه از مفيدترين و پرارزش‌ترين روغن‌ها است و نقش مؤثرى در سلامت بدن دارد.
«ابن عباس» مى‌گويد: اين درخت، تمام اجزايش مفيد و سودمند است حتى خاكستر آن نيز داراى فائده و منفعتى است، و اولين درختى است كه بعد از طوفان «نوح» عليه السلام روئيد و پيامبران در حق آن دعا كرده‌اند كه درخت پر بركتى باشد.
***