او منتهى مى‌شود.
قرآن، بعد از بيان حقيقت فوق با ذكر يك مثال زيبا و دقيق چگونگى نور الهى را در اينجا مشخص مى‌كند و مى‌فرمايد: «مثل نور خداوند، همانند چراغدانى است كه در آن چراغى باشد و آن چراغ در حبابى قرار گيرد، حبابى شفاف و درخشنده، همچون يك ستاره فروزان» «مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ».
و «اين چراغ با روغنى افروخته مى‌شود كه از درخت پر بركت زيتونى گرفته شده كه نه شرقى است و نه غربى» «يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ».
«آنچنان روغنش صاف و خالص است كه گوئى بدون تماس با آتش مى‌خواهد شعله‌ور شود»! «يَكادُ زَيْتُها يُضِي‌ءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ».
«نورى است بر فراز نور» «نُورٌ عَلى‌ نُورٍ».
و «خدا هر كس را بخواهد به نور خود هدايت مى‌كند» «يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ».
«و براى مردم مثل‌ها مى‌زند» «وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الأَمْثالَ لِلنَّاسِ».
«و خداوند به هر چيزى آگاه است» «وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ».
براى تشريح اين مثال توجه به چند امر ضرورى است:
«مشكاة» در اصل، به معنى روزنه و محل كوچكى است كه در ديوار ايجاد مى‌كردند و چراغ‌هاى معمول قديم را براى محفوظ ماندن از مزاحمت باد و طوفان، در آن مى‌نهادند، و گاه از داخل اطاق طاقچه كوچكى درست مى‌كردند و طرفى را كه در بيرون اطاق و مشرف به حياط منزل بود با شيشه‌اى مى‌پوشاندند، تا هم داخل اطاق روشن شود، و هم صحن حياط، و در ضمن از باد و طوفان نيز