به ميل طرفين است، مفهومش اين است كه: مقدمات ازدواج آنها را فراهم سازيد، از طريق كمك‌هاى مالى در صورت نياز، پيدا كردن همسر مناسب، تشويق به مسأله ازدواج، و بالاخره پا در ميانى براى حل مشكلاتى كه معمولًا در اين موارد بدون وساطت ديگران انجام پذير نيست.
خلاصه مفهوم آيه به قدرى وسيع است كه هر گونه قدمى و سخنى و درمى در اين راه را شامل مى‌شود.
بدون شك، اصل تعاون اسلامى، ايجاب مى‌كند: مسلمانان در همه زمينه‌ها به يكديگر كمك كنند، ولى تصريح به اين امر در مورد ازدواج، دليل بر اهميت ويژه آن است.
اهميت اين مسأله تا به آن پايه است كه: در حديثى از امير مؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم: أَفْضَلُ الشَّفَاعَاتِ أَنْ تَشْفَعَ بَيْنَ اثْنَيْنِ فِي نِكَاحٍ حَتَّى يَجْمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمَا:
«بهترين شفاعت آن است كه ميان دو نفر براى امر ازدواج ميانجى‌گرى كنى، تا اين امر به سامان برسد»!. «١»
در حديث ديگرى از امام كاظم موسى بن جعفر عليه السلام مى‌خوانيم: ثَلاثَةٌ يَسْتَظِلُّونَ بِظِلِّ عَرْشِ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَوْمَ لا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ رَجُلٌ زَوَّجَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ أَوْ أَخْدَمَهُ أَوْ كَتَمَ لَهُ سِرّاً:
«سه طايفه‌اند كه در روز قيامت در سايه عرش خدا قرار دارند، روزى كه سايه‌اى جز سايه او نيست: كسى كه وسائل تزويج برادر مسلمانش را فراهم سازد، و كسى كه به هنگام نياز به خدمت، خدمت كننده‌اى براى او فراهم كند و