مى‌فرمايد: «خدا به آنچه انجام مى‌دهيد آگاه است» «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ».
***
و از آنجا كه هر حكم، استثنائى دارد كه رفع ضرورت‌ها و مشكلات از طريق آن استثناء به صورت معقول انجام مى‌شود، در آخرين آيه مورد بحث، مى‌فرمايد: «گناهى بر شما نيست كه وارد خانه‌هاى غير مسكونى بشويد كه در آنجا متاعى متعلق به شما وجود دارد» «لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَدْخُلُوا بُيُوتاً غَيْرَ مَسْكُونَةٍ فِيها مَتاعٌ لَكُمْ».
و در پايان اضافه مى‌نمايد: «و خدا آنچه را آشكار مى‌كنيد و پنهان مى‌داريد مى‌داند» «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما تَكْتُمُونَ».
شايد اشاره به اين است كه گاه، بعضى از افراد از اين استثناء سوء استفاده كرده و به بهانه اين حكم، وارد خانه‌هاى غير مسكونى مى‌شوند، تا كشف اسرارى كنند، و يا در خانه‌هاى مسكونى به اين بهانه كه نمى‌دانستيم مسكونى است، وارد شوند، اما خدا از همه اين امور آگاه است و سوء استفاده كنندگان را به خوبى مى‌شناسد.
***
نكته‌ها:
١- امنيت و آزادى در محيط خانه
بى شك وجود انسان داراى دو بُعد است، بُعد فردى و بُعد اجتماعى، و به همين دليل داراى دو نوع زندگى است:، زندگى خصوصى و عمومى كه هر كدام براى خود ويژگى‌هائى دارد و آداب و مقرراتى.
انسان ناچار است در محيط اجتماع قيود زيادى را از نظر لباس، طرز حركت و رفت و آمد تحمل كند، ولى پيدا است: ادامه اين وضع در تمام مدت شبانه روز