را ناخوش داشتم، از خودش پرسيدم انكار كرد، در حالى كه جمعى از افراد موثق اين مطلب را از او نقل كرده‌اند، امام فرمود: كَذِّبْ سَمْعَكَ وَ بَصَرَكَ عَنْ أَخِيْكَ وَ انْ شَهِدَ عِنْدَكَ خَمْسُونَ قُسامَةً وَ قالَ لَكَ قَوْلٌ فَصَدِّقْهُ وَ كَذِّبْهُمْ، وَ لا تُذِيْعَنَّ عَلَيْهِ شَيْئاً تَشِيْنُهُ بِهِ وَ تَهْدِمُ بِهِ مُرُوَّتَهُ، فَتَكُونُ مِنَ الَّذِيْنَ قالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الآخِرَةِ:
«گوش و چشم خود را در مقابل برادر مسلمانت تكذيب كن، حتى اگر پنجاه نفر سوگند خورند كه او كارى كرده و او بگويد: نكرده‌ام از او بپذير و از آنها نپذير، هرگز چيزى كه مايه عيب و ننگ او است و شخصيتش را از ميان مى‌برد در جامعه پخش مكن، كه از آنها خواهى بود كه: خداوند درباره آنها فرموده: كسانى كه دوست مى‌دارند زشتى‌ها در ميان مؤمنان پخش شود عذاب دردناكى در دنيا و آخرت دارند». «١»- «٢»
ذكر اين نكته نيز لازم است كه «اشاعه فحشاء» اشكال مختلفى دارد:
گاه، به اين مى‌شود كه: دروغ و تهمتى را دامن بزند، و براى اين و آن بازگو كند.
گاه، به اين است: مراكزى كه موجب فساد و نشر فحشاء است به وجود آورد.
گاه، به اين است كه: وسائل معصيت در اختيار مردم بگذارد و يا آنها را به گناه تشويق كند.
بالاخره گاه، به اين حاصل مى‌شود كه: پرده حيا را بدرد و مرتكب گناه در ملاء عام شود، همه اينها مصداق «اشاعه فحشاء» است؛ چرا كه مفهوم اين كلمه،