تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٧
را در ذيل مىخوانيد.
***
تفسير:
مجازات تهمت به همسر!
همان گونه كه از شأن نزول بر مىآيد اين آيات، در حكم استثناء و تبصرهاى بر حكم حدّ قذف است، به اين معنى كه اگر شوهرى همسر خود را متهم به عمل منافى عفت كند، و بگويد: او را در حال انجام اين كار خلاف با مرد بيگانهاى ديدم حدّ قذف (هشتاد تازيانه) در مورد او اجرا نمىشود.
و از سوى ديگر، ادعاى او بدون دليل و شاهد نيز در مورد زن پذيرفته نخواهد شد؛ چرا كه ممكن است راست بگويد، و نيز ممكن است دروغ بگويد.
در اينجا قرآن راه حلى پيشنهاد مىكند كه مسأله به بهترين صورت و عادلانهترين طريق حل مىگردد.
و آن اين كه: نخست بايد شوهر، چهار بار شهادت دهد كه: در اين ادعا راستگو است. چنان كه قرآن مىفرمايد: «كسانى كه همسران خود را متهم مىكنند و گواهانى جز خودشان ندارند، هر يك از آنها بايد چهار مرتبه به نام خدا شهادت دهد كه او از راستگويان است» «وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَداءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ».
***
«و در پنجمين بار بگويد: لعنت خدا بر او باد اگر از دروغگويان باشد» «وَ الْخامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كانَ مِنَ الْكاذِبِينَ».
به اين ترتيب، شوهر براى اثبات مدعاى خود از يكسو، و دفع حدّ قذف از سوى ديگر، چهار بار اين جمله را تكرار مىكند: أُشْهِدُ بِاللَّهِ انِّى لَمِنَ الصَّادِقِيْنَ