تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠
٨ وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُجادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ لا هُدىً وَ لا كِتابٍ مُنِيرٍ ٩ ثانِيَ عِطْفِهِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ نُذِيقُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَذابَ الْحَرِيقِ
١٠ ذلِكَ بِما قَدَّمَتْ يَداكَ وَ أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
ترجمه:
٨- و گروهى از مردم، بدون هيچ دانش و هيچ هدايت و كتاب روشنى بخشى، درباره خدا مجادله مىكنند!
٩- آنها با تكبر و بى اعتنائى (نسبت به سخنان الهى)، مىخواهند مردم را از راه خدا گمراه سازند! براى آنان در دنيا رسوائى است؛ و در قيامت، عذاب سوزان به آنها مىچشانيم!
١٠- (و به آنان مىگوئيم:) اين در برابر چيزى است كه دستهايتان از پيش براى شما فرستاده؛ و خداوند هرگز به بندگان ظلم نمىكند!
تفسير:
باز هم مجادله به باطل
در اين آيات، نيز سخن از مجادله كنندگانى است كه پيرامون مبدأ و معاد به جدال بى پايه و بى اساس مىپردازند.
نخست مىگويد: «گروهى از مردم، كسانى هستند كه درباره خدا بدون هيچ علم و دانش و هدايت و كتاب روشنى به مجادله برمىخيزند» «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ