اهميت مطلب است، يعنى گناه «زنا» همطراز گناه «شرك» است؛ چرا كه در بعضى از روايات نيز وارد شده: شخص زناكار در آن لحظه‌اى كه مرتكب اين عمل مى‌شود از ايمان باز داشته مى‌شود قالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله ... لا يَزْنِي الزَّانِي حِينَ يَزْنِي وَ هُوَ مُؤْمِنٌ وَ لا يَسْرِقُ السَّارِقُ حِينَ يَسْرِقُ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَإِنَّهُ إِذَا فَعَلَ ذَلِكَ خُلِعَ عَنْهُ الإِيمَانُ كَخَلْعِ الْقَمِيصِ:
«شخص زناكار به هنگامى كه مرتكب اين عمل مى‌شود، مؤمن نيست، و همچنين سارق به هنگامى كه مشغول دزدى است ايمان ندارد، چرا كه به هنگام ارتكاب اين عمل، ايمان را از او بيرون مى‌آورند همان گونه كه پيراهن را از تن»!. «١»
***
نكته‌ها:
١- مواردى كه حكم زنا اعدام است
آنچه در آيه فوق در مورد حدّ زنا آمده است يك حكم عمومى است كه موارد استثنائى هم دارد از جمله «زناى محصن و محصنه» است كه حدّ آن با تحقق شرائط، اعدام است.
منظور از «محصن» مردى است كه همسرى دارد و همسرش در اختيار او است، و «محصنه» به زنى مى‌گويند كه شوهر دارد و شوهرش نزد او است.
هر گاه كسى با داشتن چنين راه مشروعى باز هم مرتكب زنا بشود، حدّ او اعدام مى‌باشد، شرائط و كيفيت اجراى اين حكم، در كتب فقهى مشروحاً آمده است.