داريد» «وَ لا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ».
و سر انجام، در پايان اين آيه به نكته ديگرى براى تكميل و نتيجه‌گيرى از اين مجازات الهى اشاره كرده، مى‌گويد: «و بايد گروهى از مؤمنان حضور داشته باشند و مجازات آن دو را مشاهده كنند» «وَ لْيَشْهَدْ عَذابَهُما طائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ».
در واقع اين آيه مشتمل بر سه دستور است:
١- حكم مجازات زنان و مردان آلوده به فحشاء (منظور از زنا آميزش جنسى مرد و زن غير همسر، و بدون مجوز شرعى است).
٢- تأكيد بر اين كه در اجراى اين حدّ الهى گرفتار محبت‌ها و احساسات بى‌مورد نشويد، احساسات و محبتى كه نتيجه‌اى جز فساد و آلودگى اجتماع ندارد منتها براى خنثى كردن انگيزه‌هاى اين گونه احساسات، مسأله ايمان به خدا و روز جزا را پيش مى‌كشد؛ چرا كه نشانه ايمان به مبدأ و معاد، تسليم مطلق در برابر فرمان او است، ايمان به خداوند عالم حكيم سبب مى‌شود كه انسان بداند هر حكمى فلسفه و حكمتى دارد و بى دليل تشريع نشده، و ايمان به معاد، سبب مى‌شود كه انسان در برابر تخلف‌ها احساس مسئوليت كند.
در اينجا حديث جالبى (از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه توجه به آن لازم است:!:
يُؤْتَى بِوَالٍ نَقَصَ مِنَ الْحَدِّ سَوْطاً فَيُقالُ لَهُ: لِمَ فَعَلْتَ ذاكَ؟
فَيَقُولُ: رَحْمَةً لِعِبَادِكَ، فَيُقَالُ لَهُ أَنْتَ أَرْحَمُ بِهِمْ مِنِّي؟! فَيُؤْمَرُ بِهِ إِلَى النَّارِ، وَ يُؤْتَى بِمَنْ زَادَ سَوْطاً، فَيُقالُ لَهُ: لِمَ فَعَلْتَ ذاكَ؟
فَيَقُولُ لِيَنْتَهُوا عَنْ مَعَاصِيكَ! فَيَقُولُ: أَنْتَ أَحْكُمُ بِهِ مِنِّى؟! فَيُؤْمَرُ بِهِ إِلَى النَّارِ!:
«روز قيامت بعضى از زمامداران را كه يك تازيانه از حدّ الهى كم كرده‌اند در صحنه محشر مى‌آورند، به او گفته مى‌شود: چرا چنين كردى؟
مى‌گويد: براى رحمت به بندگان تو! پروردگار به او مى‌گويد: آيا تو نسبت به