خدا است، و هر كس به سه آيه آغاز آن عمل كند، و از چهار آيه پايانش پند و اندرز گيرد، اهل نجات و فلاح و رستگارى است». «١»
بعيد نيست، منظور از سه آيه نخست اين سوره، سه آيه‌اى است كه بعد از جمله «قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُون» آمده كه: يكى دعوت به خشوع در نماز، و ديگرى دعوت به پرهيز از هر گونه كار لغو و بيهوده، و سومى دعوت به زكات مى‌كند، كه يكى رابطه انسان است با خدا، و ديگرى با خلق، و سومى با خويشتن.
و منظور از چهار آيه اخير، آيه ١١٥ به بعد است كه سخن از بيهوده نبودن خلق، مسأله معاد، و آن گاه توحيد، و سپس انقطاع الى اللَّه و توجه به پروردگار مى‌گويد.
***
بار الها! به حق مؤمنانى كه وعده رستگارى آنها را در اين سوره داده‌اى- كه در طليعه آنها پيامبر صلى الله عليه و آله و اهلبيت او عليهم السلام هستند- ما را در صف اين گروه قرار ده! و فرمان فلاح و رستگارى را به نام ما بنويس!.
خداوندا! ما را مشمول غفران و رحمتت فرما! كه «ارحم الراحمين» توئى!.
پروردگارا! پايان كار همه ما را به خير گردان و در لغزشگاه‌ها از هر گونه انحراف و لغزش حفظ كن.
انَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَدِيْر
پايان سوره مؤمنون «٢»
شب ٢٥/ محرم الحرام/ ١٤٠٣
٢١/ ٨/ ١٣٦١