تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٤

١١٧ وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ
١١٨ وَ قُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
ترجمه:
١١٧- و هر كس معبود ديگرى را با خدا بخواند- و مسلماً هيچ دليلى بر آن نخواهد داشت- حساب او نزد پروردگارش خواهد بود؛ يقيناً كافران رستگار نخواهند شد!
١١٨- و بگو: «پروردگارا! مرا ببخش و رحمت كن؛ و تو بهترين رحم كنندگانى»!
تفسير:
رستگاران و نارستگاران
از آنجا كه در آيات گذشته سخن از مسأله «معاد» بود و تكيه بر صفات پروردگار، در نخستين آيه مورد بحث، به توحيد و نفى هر گونه شرك اشاره كرده و بحث «مبدأ و معاد» را به اين وسيله تكميل نموده، مى‌فرمايد: «هر كس با خدا معبود ديگرى را بخواند- و مسلماً هيچ دليلى بر مدعاى خود نخواهد داشت- حساب او نزد پروردگارش خواهد بود» «وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ». «١»