١١٢ قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ
١١٣ قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعادِّينَ
١١٤ قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
١١٥ أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ
١١٦ فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ
ترجمه:
١١٢- (خداوند) مى‌گويد: «چند سال در روى زمين توقف كرديد»؟
١١٣- (در پاسخ) مى‌گويند: «تنها به اندازه يك روز، يا قسمتى از يك روز! از آنها كه مى‌توانند بشمارند بپرس»!
١١٤- مى‌گويد: « (آرى،) شما مقدار كمى توقف نموديد اگر مى‌دانستيد»!
١١٥- آيا گمان كرديد شما را بيهوده آفريده‌ايم، و به سوى ما باز گردانده نمى‌شويد؟!
١١٦- پس برتر است خداوندى كه فرمانرواى حق است (از اين كه شما را بى هدف آفريده باشد)! معبودى جز او نيست؛ و او پروردگار عرش كريم است!
تفسير:
كوتاهى عمر اين جهان
از آنجا كه در آيات گذشته، بخشى از مجازات دردناك دوزخيان آمده بود، در تعقيب آن در اين قسمت از آيات، نوعى ديگر از مجازات‌هاى روانى آنها كه