نخست چنين مى‌گويد: «هنگامى كه در صور دميده شود هيچگونه نسبى در ميان آنها نخواهد بود و از يكديگر سؤال نمى‌كنند» «فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَ لا يَتَساءَلُونَ».
مى‌دانيم طبق آيات قرآن دو بار «نفخ صور» مى‌شود: يك بار به هنگام پايان گرفتن اين جهان، و پس از نفخ صور، تمام كسانى كه در آسمان‌ها و زمين هستند مى‌ميرند، و مرگ سراسر عالم را فرا خواهد گرفت، پس از نفخ دوم، رستاخيز مردگان آغاز مى‌گردد و انسان‌ها به حيات نوين باز مى‌گردند، و آماده حساب و جزا مى‌شوند.
«نفخ صور» به معنى دميدن در شيپور است، ولى اين تعبير، تفسير و مفهوم خاصى دارد كه به خواست خدا شرح آن را در ذيل آيه ٦٨ سوره «زمر»، بيان خواهيم كرد.
به هر حال، در آيه فوق، به دو قسمت از پديده‌هاى قيامت اشاره شده:
يكى از كار افتادن نسب‌ها است؛ زيرا رابطه خويشاوندى و قبيله‌اى كه حاكم بر نظام زندگى مردم اين جهان است، سبب مى‌شود افراد مجرم از بسيارى از مجازات‌ها فرار كنند، و يا در حل مشكلاتشان از خويشاوندان كمك گيرند، اما در قيامت انسان است و اعمالش، و هيچ كس نمى‌تواند حتى از برادر، فرزند و پدرش دفاع كند و يا مجازات او را به جان بخرد.
ديگر اين كه: آنها چنان در وحشت فرو مى‌روند كه از شدت ترس حساب و كيفر الهى، از حال يكديگر به هيچ وجه سؤال نمى‌كنند، آن روز، روزى است كه مادر از كودك شيرخوارش غافل مى‌شود، و برادر، برادر خود را فراموش مى‌كند مردم همچون مستان به نظر مى‌رسند، ولى مست نيستند، عذاب خدا شديد است!