تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٩

١٠١ فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَ لا يَتَساءَلُونَ
١٠٢ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
١٠٣ وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ
١٠٤ تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ
ترجمه:
١٠١- هنگامى كه در «صور» دميده شود، هيچ يك از پيوندهاى خويشاوندى ميان آنها در آن روز نخواهد بود؛ و از يكديگر تقاضاى كمك نمى‌كنند!
١٠٢- كسانى كه وزنه اعمالشان سنگين است، همان رستگارانند!
١٠٣- و آنان كه وزنه اعمالشان سبك باشد، كسانى هستند كه سرمايه وجود خود را از دست داده، در جهنم جاودانه خواهند ماند.
١٠٤- شعله‌هاى سوزان آتش (همچون شمشير) به صورتهايشان نواخته مى‌شود؛ و در دوزخ چهره‌اى عبوس دارند.
تفسير:
گوشه‌اى از مجازات بدكاران
در آيات گذشته، چنان كه ديديم سخن از جهان برزخ در ميان بود، و به دنبال آن در آيات مورد بحث، سخن از قيامت و قسمتى از حالات مجرمان در آن جهان است.