تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٣

٩٩ حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ
١٠٠ لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ
ترجمه:
٩٩- تا زمانى كه مرگ يكى از آنان فرا رسد، مى‌گويد: «پروردگار من! مرا باز گردانيد!
١٠٠- شايد در آنچه ترك كردم (و كوتاهى نمودم) عمل صالحى انجام دهم»! (ولى به او مى‌گويند:) چنين نيست! اين سخنى است كه او به زبان مى‌گويد! و پشت سر آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته شوند!
تفسير:
تقاضاى ناممكن!
در تعقيب بحث‌هائى كه در آيات قبل پيرامون سرسختى مشركان و گنهكاران در مسير باطلشان گذشت، در آيات مورد بحث وضع دردناكشان را به هنگامى كه در آستانه مرگ قرار مى‌گيرند، چنين توصيف مى‌كند:
«آنها به اين راه غلط خود همچنان ادامه مى‌دهند تا هنگامى كه مرگ يكى از آنها فرا رسد» «حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ». «١»