پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله بايد خود را به خدا بسپارد، و نجات را از او بخواهد.
ثانياً- تعليمى است براى همه پيروان اين پيامبر، كه هرگز از عذاب الهى ايمن نباشند و خود را در هر حال به او بسپارند.
و اما اين كه: منظور از اين عذاب، چه عذابى است؟ بيشتر مفسران معتقدند:
منظور مجازات‌هاى دنيوى است كه خداوند دامنگير مشركان ساخت، از جمله شكست سخت و ضربات كوبنده‌اى بود كه در جنگ «بدر» بر آنها وارد آمد. «١»
و با توجه به اين كه سوره «مؤمنون» مكّى است و در آن روز مؤمنان، سخت در فشار بودند، اين آيات يك نوع دلدارى و تسلى خاطر براى آنها بود (نظير اين معنى در سوره «يونس» آيه ٤٦ نيز آمده است).
ولى بعضى از مفسران احتمال داده‌اند: هم عذاب دنيا و هم عذاب آخرت را شامل گردد. «٢»
اما تفسير اول نزديك‌تر به نظر مى‌رسد.
***
و باز براى تأكيد بيشتر، روى اين موضوع و نفى هر گونه شك و ترديد از دشمنان و دلدارى و تسلى خاطر به پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان، در آيه بعد اضافه مى‌كند:
«ما حتماً قادريم كه آنچه را از عذاب به آنها وعده مى‌دهيم به تو نشان دهيم» «وَ إِنَّا عَلى‌ أَنْ نُرِيَكَ ما نَعِدُهُمْ لَقادِرُونَ».
و چنان كه مى‌دانيم، اين قدرت پروردگار در صحنه‌هاى مختلف بعد از آن تاريخ- از جمله در صحنه جنگ بدر- به مرحله فعليت در آمد، و ارتشى كه در ظاهر بسيار كوچك و كم قدرت بود، به فرمان خدا و به نيروى ايمان بر انبوه