دارد- فى المثل- جهان را با نظام شورائى اداره كنند؟!
پاسخ اين سؤال را مشروحاً در جلد سيزدهم ذيل آيه ٢٢ سوره «انبياء» در بحث برهان تمانع ذكر كرده‌ايم و نياز به تكرار نمى‌بينيم.
***
آيه بعد، پاسخ ديگرى به اين مشركان بيهوده‌گو است، مى‌گويد: «خداوند از غيب و شهود (پنهان و آشكار) آگاه است» او هرگز چيزى را به نام خدايانى كه شما ادعا مى‌كنيد، سراغ ندارد «عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ».
مگر ممكن است در عالم خداى ديگرى باشد، شما از آن آگاه باشيد، اما خداوندى كه خالق شما است و غيب و شهود جهان را مى‌داند از آن بى‌خبر باشد؟!
اين بيان، در حقيقت شبيه بيانى است كه در آيه ١٨ سوره «يونس» آمده است: قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الأَرْضِ: «بگو آيا شما به خدا چيزى را خبر مى‌دهيد كه او در آسمان و زمين از آن آگاه نيست»؟!
و سرانجام با اين جمله، خط بطلان بر پندارهاى خرافى آنها مى‌كشد:
«خداوند برتر است از آنچه آنها مى‌گويند و براى او شريك قائل مى‌شوند» «فَتَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ».
پايان اين آيه، كاملًا شبيه پايان آيه ١٨ سوره «يونس» است در آنجا نيز مى‌خوانيم: «سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ»، و اين نشان مى‌دهد: هر دو آيه، يك مطلب را دنبال مى‌كند.
اين جمله، ضمناً تهديدى براى مشركان است كه خداوند از اسرار درون و برون آنها آگاه است، و تمام اين سخنان را مى‌داند و به موقع آنان را در دادگاه عدل خويش محاكمه و مجازات خواهد كرد.