تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٦
٨٦- بگو: «چه كسى پروردگار آسمانهاى هفتگانه، و پروردگار عرش عظيم است»؟
٨٧- به زودى خواهند گفت: «همه اينها از آن خداست»! بگو: «آيا تقوا پيشه نمىكنيد»؟!
٨٨- بگو: «اگر مىدانيد، چه كسى حكومت همه موجودات را در دست دارد، و به بىپناهان پناه مىدهد، و نياز به پناه دادن ندارد»؟!
٨٩- خواهند گفت: «همه اينها از آن خداست»! بگو: «با اين حال چگونه مىگوئيد سحر شدهايد (و اين سخنان سحر و افسون است)»؟!
٩٠- نه، (واقع اين است كه) ما حق را براى آنها آورديم؛ و آنان دروغ مىگويند!
تفسير:
قرآن وجدان آنها را به داورى مىطلبد
آيات گذشته منكران توحيد پروردگار و معاد را، به انديشه در جهان هستى و آيات آفاقى و انفسى دعوت كرد، در آيات مورد بحث، اضافه مىكند: اينها انديشه و عقل را رها كرده و كوركورانه از نياكان خود تقليد مىكنند، مىفرمايد:
«آنها همان مىگويند كه پيشينيان مىگفتند» «بَلْ قالُوا مِثْلَ ما قالَ الأَوَّلُونَ».
***
«آنها از روى تعجب مىگفتند: آيا هنگامى كه ما مُرديم، خاك و استخوان (پوسيده) شديم آيا بار ديگر برانگيخته خواهيم شد»؟! «قالُوا أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ». «١»
***