٧٥ وَ لَوْ رَحِمْناهُمْ وَ كَشَفْنا ما بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ لَلَجُّوا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ
٧٦ وَ لَقَدْ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ فَمَا اسْتَكانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما يَتَضَرَّعُونَ
٧٧ حَتَّى إِذا فَتَحْنا عَلَيْهِمْ باباً ذا عَذابٍ شَدِيدٍ إِذا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ
٧٨ وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الأَبْصارَ وَ الأَفْئِدَةَ قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
٧٩ وَ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الأَرْضِ وَ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ
٨٠ وَ هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ لَهُ اخْتِلافُ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ
ترجمه:
٧٥- و اگر به آنان رحم كنيم و گرفتارى‌ها و مشكلاتشان را برطرف سازيم، (نه تنها بيدار نمى‌شوند، بلكه) در طغيانشان لجاجت مى‌ورزند و سرگردان مى‌مانند!
٧٦- و به راستى ما آنها را به عذاب و بلا گرفتار ساختيم (تا بيدار شوند،) اما آنان نه در برابر پروردگارشان تواضع كردند، و نه به درگاهش تضرع مى‌كنند!
٧٧- تا زمانى كه درى از عذاب شديد به روى آنان بگشائيم، (و چنان گرفتار مى‌شوند كه) ناگهان به كلى مأيوس گردند.
٧٨- و او كسى است كه براى شما گوش و چشم و قلب (عقل) ايجاد كرد؛ اما كمتر شكر او را به جا مى‌آوريد.
٧٩- و او كسى است كه شما را در زمين آفريد؛ و به سوى او محشور مى‌شويد!
٨٠- و او كسى است كه زنده مى‌كند و مى‌ميراند؛ و رفت و آمد شب و روز از آن اوست؛ آيا انديشه نمى‌كنيد؟!