تلاش كنى ايمان نمى‌آورند». «١»
فَأَبى‌ أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُوراً: «اكثر مردم جز كفران و انكار حق كارى ندارند». «٢»
وَ إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ: «اگر از اكثر مردم روى زمين اطاعت كنى تو را از راه خدا منحرف و گمراه مى‌سازند». «٣»
از سوى ديگر، در بعضى از آيات قرآن راه و رسم اكثريت مؤمنان به عنوان يك معيار صحيح مورد توجه قرار گرفته است، در آيه ١١٥ سوره «نساء» مى‌خوانيم: وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى‌ وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً:
«هر كس از در مخالفت با پيامبر در آيد، و از طريقى جز طريق مؤمنان پيروى كند او را به همان راه كه مى‌رود مى‌بريم و به دوزخ مى‌فرستيم، و بد جايگاهى دارد».
در روايات اسلامى در بحث روايات متعارض، مى‌بينيم: يكى از معيارهاى ترجيح، همان شهرت در ميان اصحاب، ياران و پيروان ائمه هدى است، چنان كه امام صادق عليه السلام فرمود: يُنْظَرُ إِلَى مَا كَانَ مِنْ رِوَايَاتِهِمَا عَنَّا فِي ذَلِكَ الَّذِي حَكَمَا بِهِ الْمُجْمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَصْحَابِكَ فَيُؤْخَذُ بِهِ مِنْ حُكْمِنَا وَ يُتْرَكُ الشَّاذُّ الَّذِي لَيْسَ بِمَشْهُورٍ عِنْدَ أَصْحَابِكَ فَإِنَّ الْمُجْمَعَ عَلَيْهِ لا رَيْبَ فِيهِ:
« (هنگامى كه دو نفر قاضى اختلاف نظر پيدا كنند و سر چشمه آن، اختلاف روايات باشد) بايد نگاه كرد كدام يك از آن دو روايت مشهور و مورد قبول اصحاب تو است؟ بايد آن را گرفت و روايتى كه شاذ و نادرست است و نزد