امنيت و آب جارى بود جاى داديم» «وَ آوَيْناهُما إِلى‌ رَبْوَةٍ ذاتِ قَرارٍ وَ مَعِينٍ».
«رَبْوَه» از ماده «ربا» به معنى زيادى و افزايش است و در اينجا به معنى سرزمين بلند مى‌باشد.
«مَعين» از ماده «معن» (بر وزن شأن) به معنى جريان آب است، بنابراين «ماء معين» به معنى آب جارى است.
بعضى نيز آن را از ماده «عين» يعنى آبى كه ظاهر است و با چشم ديده مى‌شود دانسته‌اند. «١»
به هر حال، اين جمله اشاره سر بسته‌اى است به محل امن و امان و پر بركتى كه خداوند در اختيار اين مادر و فرزند قرار داد، تا از شرّ دشمنان در امان باشند و با آسودگى خاطر به انجام وظائف خويش بپردازند.
اما اين كه: اين محل كدام نقطه بوده است؟ در ميان مفسران گفتگو بسيار است.
بعضى آن را «ناصره» (از شهرهاى شامات) زادگاه حضرت مسيح عليه السلام مى‌دانند، چرا كه به هنگام تولدش گروهى از دشمنان كه خبر تولد او و آينده وى را اجمالًا دريافته بودند، در صدد نابوديش بر آمدند، اما خدا او را در آن محل امن و امان و پر نعمتى حفظ كرد.
بعضى ديگر آن را اشاره به سرزمين «مصر» مى‌دانند؛ چرا كه عيسى عليه السلام و مادرش «مريم» مدتى از عمر خود را براى نجات از چنگال دشمنان به سرزمين «مصر» پناه بردند.
بعضى ديگر آن را به سرزمين «دمشق» و بعضى سرزمين «رملة» (يكى از