٥٠ وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَ أُمَّهُ آيَةً وَ آوَيْناهُما إِلى‌ رَبْوَةٍ ذاتِ قَرارٍ وَ مَعِينٍ
ترجمه:
٥٠- و ما فرزند مريم (عيسى) و مادرش را آيت و نشانه‌اى قرار داديم؛ و آنها را در سر زمين مرتفعى كه داراى امنيت و آب جارى بود جاى داديم.
تفسير:
آيتى ديگر از آيات خدا
در آخرين مرحله از شرح سرگذشت پيامبران اشاره كوتاه و مختصرى به حضرت مسيح عليه السلام و همچنين مادرش مريم كرده، مى‌گويد: «ما فرزند مريم و مادرش را نشانه‌اى از عظمت و قدرت خود قرار داديم» «وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَ أُمَّهُ آيَةً».
تعبير به «ابن مريم» به جاى «عيسى» براى توجه دادن به اين حقيقت است كه او تنها از مادر و بدون دخالت پدرى، به فرمان پروردگار متولد شد، و اين تولد خود از آيات بزرگ قدرت پروردگار بود.
و از آنجا كه اين تولد استثنائى رابطه‌اى با «عيسى» عليه السلام و رابطه‌اى با مادرش «مريم» دارد هر دو را به عنوان يك آيه و نشانه مى‌شمرد؛ چرا كه اين دو (تولد فرزندى بدون دخالت پدر و همچنين باردار شدن مادرى بدون تماس با مرد) در واقع يك حقيقت بودند با دو نسبت متفاوت.
پس از آن به بخشى از نعمت‌ها و مواهب بزرگى كه به اين مادر و فرزند عطا فرموده اشاره كرده، مى‌گويد: «ما آنها را در سرزمين بلندى كه داراى آرامش،