٢٦ قالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِما كَذَّبُونِ
٢٧ فَأَوْحَيْنا إِلَيْهِ أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا وَ وَحْيِنا فَإِذا جاءَ أَمْرُنا وَ فارَ التَّنُّورُ فَاسْلُكْ فِيها مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَ أَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْ وَ لا تُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ
٢٨ فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
٢٩ وَ قُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ
٣٠ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ وَ إِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِينَ
ترجمه:
٢٦- (نوح) گفت: «پروردگارا! مرا در برابر تكذيب‌هاى آنان يارى كن»!
٢٧- ما به نوح وحى كرديم كه: «كشتى را در حضور ما، و مطابق وحى ما بساز. و هنگامى كه فرمان ما فرا رسد، و آب از تنور بجوشد (كه نشانه فرا رسيدن طوفان است)، از هر يك از انواع حيوانات يك جفت در كشتى سوار كن؛ و همچنين خانواده‌ات را، مگر آنانى كه قبلًا وعده هلاكشان داده شده (همسر و فرزند كافرت؛) و ديگر درباره ستمگران با من سخن مگو، كه آنان همگى غرق خواهند شد.
٢٨- و هنگامى كه تو و همه كسانى كه با تو هستند بر كشتى سوار شديد، بگو:
«ستايش براى خدائى است كه ما را از قوم ستمگر نجات بخشيد»!
٢٩- و بگو: «پروردگارا! ما را در منزلگاهى پر بركت فرود آر، و تو بهترين فرود آورندگانى»!