نخواهيم بود» «وَ ما كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غافِلِينَ».
تكيه بر روى عنوان «خلق» در اينجا اشاره به اين است كه: مسأله آفرينش و خلقت، به خودى خود دليل علم آفريدگار و توجه او به آنها است، مگر مى‌شود «آفريننده» از «آفريده» خود غافل باشد؟!.
اين احتمال نيز، در تفسير آيه وجود دارد كه: منظور اين است: ما راه‌هاى فراوانى براى آمد و شد فرشتگان بر فراز شما قرار داديم و از حال شما غافل نيستيم و فرشتگان ما نيز شاهد و ناظر اعمال شمايند.
***
آيه بعد، به يكى ديگر از مظاهر قدرت الهى كه از بركات آسمان و زمين محسوب مى‌شود، يعنى باران، اشاره كرده مى‌گويد: «ما از آسمان آبى فرو فرستاديم به اندازه معين» «وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ».
نه آن قدر زياد كه زمين‌ها را در خود غرق كند، و نه آن قدر كم كه تشنه كامان در جهان گياهان و حيوانات، سيراب نگردند.
آرى، از «آسمان» كه بگذريم و به «زمين» بپردازيم يكى از مهمترين مواهب الهى آبى است كه مايه حيات همه موجودات زنده است.
سپس، به مسأله مهمترى در همين رابطه كه مسأله ذخيره آب‌ها در منابع زير زمينى است پرداخته مى‌گويد: «ما اين آب را در زمين در مخازن مخصوص، ساكن كرديم، در حالى كه اگر مى‌خواستيم آن را از بين ببريم كاملًا قدرت داشتيم» «فَأَسْكَنَّاهُ فِي الأَرْضِ وَ إِنَّا عَلى‌ ذَهابٍ بِهِ لَقادِرُونَ».
مى‌دانيم قشر روئين زمين از دو طبقه كاملًا مختلف تشكيل يافته: طبقه نفوذ پذير و طبقه نفوذناپذير.
اگر تمام قشر زمين نفوذ پذير بود آب‌هاى باران فوراً در اعماق زمين فرو