تعبيراتى همچون «خاشعون»، «معرضون»، «راعون» و «يحافظون» ... (به صورت اسم فاعل يا فعل مضارع) همه، دليل بر آن است كه: برنامه‌هاى مؤمنان راستين در اين اوصاف برجسته، موقتى و محدود نيست بلكه مستمر و دائمى است.
***
٢- همسر دائم و موقت
از آيات فوق، استفاده مى‌شود: تنها دو گروه از زنان بر مردان حلال هستند:
نخست همسران، و ديگر كنيزان (با شرائط مخصوص) و به همين جهت، اين آيه در كتب فقهيه در بحث‌هاى «نكاح» در موارد بسيارى مورد استناد قرار گرفته است.
جمعى از مفسران و فقهاى اهل سنت، خواسته‌اند از اين آيه شاهدى براى نفى ازدواج موقت بياورند، و بگويند: آن هم در حكم زنا است!.
اما با توجه به اين حقيقت كه: «ازدواج موقت» (متعه) به طور مسلّم در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله حلال بوده است، و احدى از مسلمانان آن را انكار نمى‌كنند، منتها و بعضى مى‌گويند: در آغاز اسلام بوده و بسيارى از صحابه نيز به آن عمل كرده‌اند سپس نسخ شده.
بعضى مى‌گويند: «عمر بن خطاب» از آن جلوگيرى به عمل آورد.
با توجه به اين واقعيت‌ها، مفهوم سخن اين دسته از دانشمندان اهل تسنن اين خواهد بود كه: پيامبر صلى الله عليه و آله العياذ باللَّه زنا را- حداقل براى مدتى- مجاز شمرده است، و اين غير ممكن است.
از اين گذشته، (دقت كنيد) «متعه» بر خلاف پندار اين گروه، يك نوع ازدواج است ازدواجى است موقت و داراى اكثر شرائط ازدواج دائم، بنابراين،