حق آنها مى‌كوشند تا در حياتند از آن پاسدارى مى‌كنند، و به هنگام ترك دنيا آنها را به نسل‌هاى برومند آينده خود مى‌سپارند، و چنين نسلى را براى پاسدارى آن تربيت مى‌كنند.
دليل بر عموميت مفهوم امانت، در اينجا علاوه بر گستردگى و اطلاق لفظ، روايات متعددى است كه در تفسير امانت وارد شده، گاهى امانت به معنى «امامت امامان معصوم» كه هر امام آن را به امام بعد از خود مى‌سپارد تفسير شده. «١»
و گاه به مطلق ولايت و حكومت.
جالب اين كه: «زراره» از شاگردان بزرگ امام باقر و امام صادق عليهما السلام چنين مى‌گويد: «منظور از جمله «أَنْ تُؤَدُّوا الأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها» ٢ اين است كه ولايت و حكومت را به اهلش واگذاريد»!. ٣
و اين نشان مى‌دهد كه: حكومت از مهمترين وديعه‌هاى الهى است كه بايد آن را به اهلش سپرد.
همچنين دليل عموميت عهد و پيمان، تعبيراتى است كه در ساير آيات قرآن آمده، از جمله أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذا عاهَدْتُمْ: «به عهد خداوند وفا كنيد هنگامى كه عهد و پيمان بستيد». ٤
قابل توجه اين كه: در بعضى از آيات قرآن تعبير به «اداى امانت» و يا «عدم خيانت در امانت» شده، در حالى كه در آيه مورد بحث، تعبير به «رعايت امانت» شده كه هم شامل ادا مى‌شود، هم محافظت و مراقبت كامل از آن.
بنابراين، اگر كوتاهى در اصلاح چيزى كه مورد امانت است باعث ضرر يا خطرى بشود، شخص امين موظف است كه در اصلاح آن نيز بكوشد (و به اين ترتيب سه كار لازم است: اداء، حفظ و اصلاح).
به هر حال، مسلّم است كه پايبند بودن به تعهدات، حفظ و اداى امانات از