تكرار اين معنى را ضرورى مى‌دانيم كه: ذكر فضائل تلاوت سوره‌ها هرگز به معنى خواندن خالى از انديشه، تصميم و عمل نيست كه اين كتاب آسمانى كتاب تربيت، انسان‌سازى و برنامه‌هاى عملى است، و به راستى اگر كسى برنامه‌هاى عقيدتى و عملى خود را با محتواى اين سوره و حتى چند آيه آغاز آن كه بيان صفات مؤمنان است تطبيق دهد، آن همه افتخارات بايد نصيب او شود.
و لذا در بعضى از روايات از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده: هنگام نزول آغاز اين سوره فرمود: لَقَدْ أُنْزِلَ الَىَّ عَشْرُ آياتٍ مَنْ أَقامَهُنَّ دَخَلَ الْجَنَّةَ: «ده آيه بر من نازل شده كه هر كس آنها را بر پا دارد، وارد بهشت خواهد شد»!. «١»
تعبير به «أقام» (بر پا دارد) به جاى «قرأ» (بخواند) گوياى همان حقيقتى است كه در بالا اشاره كرديم كه: هدف اصلى پياده كردن محتواى اين آيات در متن زندگى است، نه مجرد خواندن.