تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧١
اگر مىبينيد لشكريان حق، پيروز مىشوند، باطل عقبنشينى مىكند، لطف خدا به يارى مؤمنان مىشتابد، و كافران را تنها مىگذارد، به خاطر آن است كه آنها باطلند و اينان حق، آنها بر خلاف نظام عالم هستى، هستند و سرنوشتشان فنا و نيستى است و اينها هماهنگ با قوانين جهان هستى.
اصولًا، خداوند حق است و غير او باطل است و تمام انسانها و موجوداتى كه به نحوى با خدا ارتباط دارند حقند، و به همان اندازه كه از او بيگانهاند باطلند. «١»
كلمه «عَلِىّ» كه از ماده «علوّ» گرفته شده، به معنى بلند مقام است، و نيز به كسى گفته مىشود كه: قادر و قاهر است و كسى قدرت مقاومت در برابر اراده او را ندارد.
«كبير» نيز اشارهاى است به عظمت علم و قدرت پروردگار و كسى كه داراى اين صفات است به خوبى مىتواند دوستان خود را يارى دهد، و دشمنان را در هم بشكند لذا دوستانش بايد به وعدههاى او دلگرم باشند.
***