به همه آنها روزى نيكوئى مى‌دهد، و از نعمت‌هاى ويژه‌اى برخوردار مى‌كند؛ چرا كه او بهترين روزى دهندگان است» «وَ الَّذِينَ هاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقاً حَسَناً وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ».
بعضى از مفسران گفته‌اند: «رزق حسن»، اشاره به نعمت‌هائى است كه وقتى چشم انسان به آن مى‌افتد، چنان مجذوب مى‌شود كه نمى‌تواند ديده از آن بر گيرد، و به غير آن نگاه كند، و تنها خدا قدرت دارد كه چنين روزى را به كسى دهد.
بعضى از دانشمندان، شأن نزولى براى اين آيه ذكر كرده‌اند، كه خلاصه‌اش چنين است:
«هنگامى كه مهاجران به «مدينه» آمدند بعضى از آنها به مرگ طبيعى از دنيا رفتند، در حالى كه بعضى شربت شهادت نوشيدند، در اين هنگام گروهى تمام فضيلت را براى شهيدان قائل شدند، آيه فوق نازل شد و هر دو را مشمول بهترين نعمت‌هاى الهى معرفى كرد».
لذا بعضى از مفسران از اين تعبير چنين نتيجه گرفته‌اند كه: مهم جان دادن در راه خدا است چه از طريق شهادت باشد و چه از طريق مرگ طبيعى، هر كس براى خدا و در راه خدا بميرد مشمول ثواب شهيدان است (انَّ الْمَقْتُولَ فِى سَبِيْلِ اللَّهِ وَ الْمَيِّتَ فِى سَبِيْلِ اللَّهِ شَهِيْدٌ). «١»

***
و در آخرين آيه، نمونه‌اى از اين رزق حسن را بازگو كرده، مى‌گويد:
«خداوند آنها را در محلى وارد مى‌كند كه از آن راضى و خشنود خواهند بود» «لَيُدْخِلَنَّهُمْ مُدْخَلًا يَرْضَوْنَهُ».