١- آيات فراوانى كه در زمينه «معاد» و دلائل منطقى آن، و انذار مردم غافل از صحنه‌هاى قيامت، و مانند آن است كه از آغاز اين سوره شروع مى‌شود، و بخش مهمى از آن را در بر مى‌گيرد.
٢- بخش قابل ملاحظه‌اى نيز از مبارزه با شرك و مشركان، سخن مى‌گويد و با توجه دادن به آيات پروردگار در عالم هستى انسان‌ها را متوجه عظمت آفريدگار مى‌سازد.
٣- بخشى از اين سوره نيز، مردم را به بررسى سرنوشت عبرت‌انگيز گذشتگان و عذاب‌هاى دردناك الهى كه بر آنها نازل شد، دعوت كرده، از جمله سرنوشت قوم نوح و عاد و ثمود، و قوم ابراهيم و لوط، و قوم شعيب و موسى را يادآور مى‌شود.
٤- بخش ديگرى از آن، پيرامون مسأله حج و سابقه تاريخى آن از زمان ابراهيم عليه السلام و سپس مسأله قربانى و طواف و مانند آن است.
٥- بخشى از آن هم پيرامون مبارزه در برابر ظالمان و پيكار با دشمنان مهاجم، است.
٦- و سرانجام قسمتى از آن پند و اندرزهائى است در زمينه‌هاى مختلف زندگى و تشويق به نماز، زكات، امر به معروف، نهى از منكر، توكل و توجه به خداوند.
***