تفسير:
وسوسه‌هاى شياطين در تلاش‌هاى انبياء
از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از تلاش و كوشش مشركان و كافران براى محو آئين الهى، استهزاء و سخريه آنها نسبت به آن در ميان بود، در آيات مورد بحث، هشدار مى‌دهد: اين توطئه‌هاى مخالفان برنامه تازه‌اى نيست، هميشه اين القائات شيطانى در برابر انبياء بوده و هست.
نخست، چنين مى‌گويد: «ما هيچ رسول و پيامبرى را پيش از تو نفرستاديم مگر اين كه هر گاه آرزو مى‌كرد و طرحى براى پيشبرد اهداف الهى خود، مى‌كشيد شيطان، القائاتى در آن طرح مى‌كرد» «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ».
اما خداوند پيامبر خود را در برابر هجوم اين القائات شيطانى تنها نمى‌گذاشت «خداوند القائات شيطان را از ميان مى‌برد، سپس آيات خود را استحكام مى‌بخشيد» «فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ».
و اين كار، براى خدا آسان است؛ چرا كه «خداوند عليم و حكيم مى‌باشد» و از همه اين توطئه‌ها و نقشه‌هاى شوم با خبر است و طرز خنثى كردن آنها را به خوبى مى‌داند «وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ».
***
ولى همواره اين توطئه‌هاى شيطانى مخالفان، ميدان آزمايشى براى آگاهان، مؤمنان و كافران تشكيل مى‌داد، لذا در آيه بعد، اضافه مى‌كند: «اين ماجراها براى اين بود كه: خداوند القاى شيطان را آزمونى براى آنها كه در قلبشان بيمارى است و آنها كه سنگدلند قرار دهد» «لِيَجْعَلَ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ فِتْنَةً لِلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ».