بنابراين مجازات او مقدمات زيادى نمى‌خواهد.
ديگر اين كه: يك روز از ايام آخرت، همانند يك هزار سال در دنيا است (و پاداش و كيفرش نيز به همين نسبت افزايش مى‌يابد) لذا در روايتى مى‌خوانيم:
انَّ الْفُقَراءَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ قَبْلَ الأَغْنِياءِ بِنِصْفَ يَوْمٍ، خَمْسَمِأَةَ عامٍ: «تهيدستان قبل از ثروتمندان به نصف روز- پانصد سال- وارد بهشت مى‌شوند»!. «١»
***
در آخرين آيه، بار ديگر روى همان مسأله‌اى كه در چند آيه قبل، تكيه شده بود تأكيد مى‌كند و به كافران لجوج اين چنين هشدار مى‌دهد: «چه بسيار شهرها و آبادى‌ها كه به آنها مهلت دادم در حالى كه ستمگر بودند (مهلت دادم تا اين كه بيدار شوند و هنگامى كه بيدار نشدند باز هم مهلت دادم تا در ناز و نعمت فرو روند) اما ناگهان آنها را زير ضربات مجازات گرفتم» «وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَمْلَيْتُ لَها وَ هِيَ ظالِمَةٌ ثُمَّ أَخَذْتُها».
آنها نيز مثل شما از دير شدن عذاب، شكايت داشتند و مسخره مى‌كردند و آن را دليل بر بطلان وعده پيامبران مى‌گرفتند، ولى، سرانجام گرفتار شدند و هر چه فرياد كشيدند، فريادشان به جائى نرسيد.
آرى، «همه به سوى من باز مى‌گردند» و تمام خطوط به خدا منتهى مى‌شود و همه اين اموال و ثروت‌ها مى‌ماند و وارث همه او است «وَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ».
***