دجله بر خاك مدائن جارى سازد.
از دندانه‌هاى قصرهاى ويران شده شاهان جبار، پندهائى نو نو بشنود، و از درون اين ذرات خاك، اين نغمه را به گوش جان دريابد كه: «گامى دو سه، بر ما نه، اشكى دو سه هم بفشان»!. «١»

آن گاه براى اين كه حقيقت اين سخن آشكارتر گردد، قرآن مى‌گويد: چه بسيارند كسانى كه ظاهراً چشم بينا و گوش شنوا دارند، اما در واقع كوران و كرانند، «چرا كه چشم‌هاى ظاهر نابينا نمى‌شود، بلكه دل‌هائى كه در سينه‌ها جاى دارد، بينائى را از دست مى‌دهد» «فَإِنَّها لا تَعْمَى الأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ».
در حقيقت، آنها كه چشم ظاهرى خويش را از دست مى‌دهند، كور و نابينا نيستند و گاه روشن‌دلانى هستند از همه آگاه‌تر، نابينايان واقعى كسانى هستند كه چشم قلبشان كور شده و حقيقت را درك نمى‌كنند!.
لذا در روايتى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: شَرُّ الْعَمى‌، عَمَى الْقَلْبِ: «بدترين نابينائى نابينائى دل است»!.
وَ أَعْمَى الْعَمى‌، عَمَى الْقَلْبِ: «نابينائى‌ترين نابينائى‌ها نابينائى دل است». «٢»
و در روايت ديگرى كه در كتاب «غوالى اللئالى» آمده، مى‌خوانيم:
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: اذا أَرادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً فَتَحَ عَيْنَ قَلْبِهِ فَيُشاهِدُ بِها ما كانَ غائِباً عَنْهُ:
«هنگامى كه خدا بخواهد در حق بنده‌اى نيكى كند، چشمان قلب او را مى‌گشايد تا چيزهائى را كه از او پنهان بود، مشاهده كند». ٣