٤٦ أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِها أَوْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها فَإِنَّها لا تَعْمَى الأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ
٤٧ وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ
٤٨ وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَمْلَيْتُ لَها وَ هِيَ ظالِمَةٌ ثُمَّ أَخَذْتُها وَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ
ترجمه:
٤٦- آيا آنان در زمين سير نكردند، تا دل‌هائى داشته باشند كه حقيقت را با آن درك كنند؛ يا گوش‌هاى شنوائى كه با آن (نداى حق را) بشنوند؟! چرا كه چشم‌هاى ظاهر نابينا نمى‌شود، بلكه دل‌هائى كه در سينه‌هاست كور مى‌شود.
٤٧- آنان از تو تقاضاى شتاب در عذاب مى‌كنند؛ در حالى كه خداوند هرگز از وعده خود تخلف نخواهد كرد! و يك روز نزد پروردگارت، همانند هزار سال از سال‌هائى است كه شما مى‌شمريد!
٤٨- و چه بسيار شهرها و آبادى‌هائى كه به آنها مهلت دادم، در حالى كه ستمگر بودند؛ (اما از اين مهلت استفاده نكردند،) سپس آنها را مجازات كردم؛ و بازگشت، تنها به سوى من است!