و بدون شك، اين وعده خدا انجام شدنى است؛ چرا كه «او قوى و قادر و غير قابل شكست است» «إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ».
تا مدافعان خط توحيد، تصور نكنند در اين ميدان مبارزه حق و باطل، و در برابر انبوه عظيم دشمنان سر سخت، تنها و بدون تكيه گاهند.
و از پرتو همين وعده الهى بود كه مدافعان راه خدا در ميدان‌هاى جنگ با دشمنان با اين كه در بسيارى از صحنه‌ها از نظر نفرات و ساز و برگ جنگى در اقليت بودند، بر آنها پيروز مى‌شدند، آنچنان پيروزى كه جز از طريق نصرت و يارى الهى، قابل تفسير و توجيه نبود.
***
و آخرين آيه، كه تفسيرى است در مورد ياران خدا كه در آيه قبل وعده يارى به آنها داده شده است، چنين مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه هر گاه در زمين به آنها قدرت بخشيديم، نماز را بر پا مى‌دارند و زكات را ادا مى‌كنند، و امر به معروف و نهى از منكر مى‌نمايند» «الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ».
آنها هرگز پس از پيروزى، همچون خودكامگان و جباران، به عيش و نوش، و لهو و لعب نمى‌پردازند، و در غرور و مستى فرو نمى‌روند، بلكه پيروزى‌ها و موفقيت‌ها را نردبانى براى ساختن خويش و جامعه قرار مى‌دهند، آنها پس از قدرت يافتن، تبديل به يك طاغوت جديد نمى‌شوند، ارتباطشان با خدا محكم و با خلق خدا نيز مستحكم است؛ چرا كه «صلوة» (نماز) سمبل پيوند با خالق است، و «زكات» رمزى براى پيوند با خلق، و «امر به معروف و نهى از منكر» پايه‌هاى اساسى ساختن يك جامعه سالم محسوب مى‌شود، و همين چهار صفت براى معرفى اين افراد كافى است و در سايه آن ساير عبادات و اعمال