مى‌رود و سرانجام محو و نابود مى‌گردد.
آرى، كسى كه پايگاه آسمان توحيد را از دست داد، ديگر نمى‌تواند زمام سرنوشت خود را به دست گيرد، و هر چه در اين مسير جلوتر مى‌رود، شتابش در سقوط فزونى مى‌يابد، و سرانجام، تمام سرمايه‌هاى انسانى خود را از دست خواهد داد.
راستى تشبيهى گوياتر و زنده‌تر از اين تشبيه، براى «شرك» پيدا مى‌شود؟!
اين نكته، نيز قابل توجه است كه: امروز ثابت شده: انسان در حال «سقوط آزاد» هيچگونه وزنى ندارد، و لذا براى تمرين حالت بى‌وزنى براى مسافران فضائى، از سقوط آزاد استفاده مى‌كنند، حالت اضطراب فوق العاده‌اى كه انسان در لحظات سقوط پيدا مى‌كند، به علت همين مسأله بى‌وزنى است.
آرى، كسى كه از ايمان به سوى شرك روى مى‌آورد، و تكيه گاه مستقر و ثابت خود را از دست مى‌دهد، گرفتار چنين حالت بى‌وزنى در درون روح و جان خود مى‌شود، و به دنبال آن اضطراب فوق العاده‌اى بر وجود او حاكم مى‌گردد.
***
آيه بعد، بار ديگر يك جمع بندى روى مسائل حج و تعظيم شعائر الهى كرده مى‌گويد: «مطلب چنين است كه گفته شد» «ذلِكَ».
«و هر كس شعائر الهى را بزرگ دارد و به نشانه‌هاى آئين خدا و پرچم‌هاى اطاعت او، احترام بگذارد اين از تقواى دل‌ها است» «وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ».
«شعائر» جمع «شعيره» به معنى علامت و نشانه است، بنابراين «شعائر اللَّه» به معنى «نشانه‌هاى پروردگار» است كه شامل سر فصل‌هاى آئين الهى، برنامه‌هاى كلى و آنچه در نخستين بر خورد با اين آئين چشمگير است- و از