روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٨٦ - ترجمه

عكرمه گفت:لقمان غلامى بود از آن دهقانى،و او را جز او غلامان [١]بودند.

ايشان را به باغ فرستادى تا ميوه آرند.ايشان [٢]ميوۀ نكوتر بخوردندى،و لقمان هيچ نخوردى.

او گفت:چرا ميوۀ بد مى‌آرى [٣]؟همانا آنچه نيك است [٤]آن مى‌خورى [٥]،و آنچه رد [٦]است پيش من مى‌آرى [٧]؟گفتند:لقمان مى‌خورد.

گفت [٨]:بفرماى تا پاره‌اى آب گرم آرند و ما را ده [٩]تا بازخوريم تا هركس آنچه خورده است [١٠]قى كند.همچنين كرد [١١]،از گلوى لقمان جز آب [١٢]تهى بر نيامد،و از گلوى ايشان آنچه خورده بودند [١٣].

و گفتند:اوّل چيزى كه از حكمت شنيدند از لقمان آن بود كه،خواجه‌اش در طهارت جاى شد،دير مقام كرد.چون بيرون آمد گفت [١٤]:سيّدى!دير مقام مكن آنجا كه جگر از آن رنجور شود،و ناسور آرد،و حرارت بر سر دهد.بفرمود تا اين كلمات بر در طهارت جايها نبشتند [١٥]،تا هركه در او شود بخواند و كار بندد.

عكرمه گفت:روزى خواجۀ او مست بود،با مقامران و مخاطران خود گرو بست كه آب بحيره بازخورد جمله،چون هشيار شد [١٦]بدانست كه بد گفته است،و در گرو بماند و مقمور شد.لقمان را بخواند و گفت:تو را براى كارهاى مشكل دارم،چه تدبير دانى اين را؟گفت:رها كن تا بيايند و مطالبه [١٧]كنند.آمدند و مطالبه كردند، لقمان گفت:او گرو بر آب بحيره بست آنچه اين ساعت در اوست،شما بروى [١٨]مادّۀ رودها از او بگردانى تا او باقى بازخورد.گفتند:ما نتوانيم مادّۀ [١٩]او بازبريدن.