روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٤ - ترجمه

پيغامبران تو به [١]من بگذشت و جماعتى [٢]انبيا و اوليا و مؤمنان با او،فرونيامد [٣]و اين جا نماز نكرد [٤]،و پيرامن من بت مى‌پرستند [٥].

حق‌تعالى گفت:انديشه مدار كه من چنان سازم كه پيرامن تو چندانى ركوع و سجود كنند،و ذكر و تسبيح من كنند كه آن را حدّى نبود.و پيغامبرى را در آخر الزّمان بفرستم كه تو را قبلۀ او كنم [٦]كه او و امّت او در نماز روى [٧]به تو آرند،و به حجّ و زيارت قصد تو كنند،و از اقصاى عالم روى [٨]به تو نهند چنان كه مرغان روى به آشيانۀ خود نهند،و ياسۀ ايشان به تو چنان باشد كه حنين شتر به بچّه‌ايش،و مادر [٩]به فرزندش،و تو را پاك كنم [١٠]از بتان و بت‌پرستان.

سليمان-عليه السّلام- ازآنجا بگذشت به وادى السدير [١١]-و آن واديى است در طايف- ازآنجا به وادى النمل آمد.

قتاده و مقاتل گفتند:وادى النمل به شام است،و سليمان-عليه السّلام-يك روز آنجا رسيد با لشكر [١٢]،بر بساط نبود بر زمين [١٣]مى‌رفت بر پشت اسب، قٰالَتْ نَمْلَةٌ ،مورچه‌اى گفت-و گفتند:او رئيس و پيشواى مورچگان بود-و چندان بود كه گوسپندى بزرگ،و پر داشت.

نوف الحميريّ گفت:چند گرگى بود.

ضحّاك گفت:نام او«طاخيه» [١٤]بود،به بالاى بلند [١٥]بر آمد و آواز [١٦]داد به مورچگان: يٰا أَيُّهَا النَّمْلُ [١٧]،اى مورچگان!در خانه‌ها شويد كه نبايد كه سليمان و لشكرش شما را در پاى شكنند،و ايشان بى‌خبر باشند.باد اين سخن به گوش سليمان برسانيد،سليمان-عليه السّلام-بخنديد از اين گفتار،و كس فرستاد و آن