روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢١ - ترجمه

مى‌گويد؟گفتند:نه،گفت مى‌گويد:

الرحمن على العرش استوى [١].

حسن بصرى گفت،رسول-عليه السّلام-گفت:خروه [٢]در بانگ مى‌گويد:

اذكروا الله يا غافلون ،ذكر خداى كنى اى غافلان.

صادق-عليه السّلام-گفت از پدرانش،از حسين بن على كه گفت:كركس در بانگ مى‌گويد:

يا بن آدم عش ما شئت آخرك الموت ،اى فرزند آدم چندان كه خواهى بزى كه آخرت [٣]مرگ است،و عقاب چون بانگ[كند گويد:

فى البعد من النّاس انس ،در دورى از مردمان انس است.و چون جلودك بانگ كند] [٤]مى‌گويد:

اللّهم العن مبغضي آل محمّد، با خدايا!دشمنان آل محمّد را لعنت كن،گفت:و چون پرستك [٥]بانگ كند [٦]:

الحمد للّه ربّ العالمين [٧] مى‌خواند،و آن مدّ در آخر براى«الضّالّين»مى‌كند [٨].

قوله: وَ حُشِرَ لِسُلَيْمٰانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ ،گفت:

جمع كردند براى سليمان لشكرهاى او را از جنّ و انس و مرغان،و ايشان را الهام دادند،و اينان هر گروهى را رئيسى بود كه ايشان را منع كردى ازآن‌كه متفرّق بباشند.و بر اين قول يوزعون را معنى يكفون باشد من الوزع و هو الكف و المنع،و منه قول بعضهم:لا بد للناس من وزعة،لابدّ است مردمان را از رئيسى كه ايشان را باززند از قبايح و مناكير و در خبر ديگر:

ما يزع السلطان اكثر ممّا يزع القرآن [٩]،آنچه سلطان بازدارد بيش از آن است كه قرآن بازدارد.و الوازع المانع،قال الشّاعر:

على حين عاتبت المشيب على الصّبا و قلت أ لمّا تصح [١٠]و الشيب وازع
محمّد بن كعب القرظىّ گفت:در اين آيت [١١]ما را روايت كردند كه لشكرگاه