روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٣١ - ترجمه

موسى،راست گفت و به آن خداى كه تورات به موسى فرستاد.

خلاف كردند در آن‌كه كدام دختر به او داد.وهب گفت:دختر مهين بود،و روايتى كردند از رسول-عليه السّلام-كه او گفت:دختر كهين بود.

مجاهد گفت:چون موسى-عليه السّلام-اجل ده سال به سر برد،شعيب دختر با او داد،ده سال ديگر بر شعيب مقام كرد،بيست سال بر او بماند،آنگه دستورى خواست تا با مصر شود به زيارت مادر [١]و خواهر،شعيب دستورى داد.

موسى برخاست و اهل را بر گرفت و [٢]مال و گوسپندان [٣]و روى به مصر نهاد و ره راست رها كرد احتراز از ملوك شام،و فصل زمستان بود و اهل او آبستن بود مقرب [٤]، و او تنها در بيابان مى‌رفت و ره ندانست.در راه كه مى‌رفت با كوه طور افتاد با جانب راست،شبى تاريك بود و سرماى سخت،زن را درد زادن بگرفت،و آتش از آتشزنه فرونيامد [٥]،چنان كه قصّه آن برفت.او نگاه كرد به جانب [٦]طور،آتشى ديد،اهلش را گفت:درنگ كنى [٧]كه من آتشى بديدم تا بروم و خبرى آرم يا پاره‌اى آتش،و ذلك قوله: أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النّٰارِ .و در او سه لغت است:جذوة،به فتح«جيم»و اين قرائت عاصم است،و به ضمّ و آن قرائت حمزه است،و كسر و آن قرائت باقى قرّاء است.

قتاده و مقاتل گفتند:جذوة،چوبى نيم‌سوخته باشد،و جمعه جذى،قال الشّاعر-شعر:

باتت حواطب ليلى يلتمسن لها جزل الجذى غير خوّار و لا دعر.

لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ ،تا همانا شما گرم شوى.

فَلَمّٰا أَتٰاهٰا [٨] ،چون موسى-عليه السّلام-به آتش رسيد، نُودِيَ مِنْ شٰاطِئِ الْوٰادِ الْأَيْمَنِ ،ندا كردند او را از جانب راست وادى،يقال:شاطى الوادى و حافة النّهر [٩]،