روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٠٣ - ترجمه

گفت [١]:هيچ دانى تا با سيّد ما كعب بن اسد [٢]چه كردند؟ثابت گفت:

بكشتند او را.گفت:حال سيّد بدو و حضر به چه رسيد؟حيىّ اخطب گفت:

گردنش [٣]بزدند.گفت:سيّد آل شمر [٤]را چه كردند؟گفت:بكشتند.گفت:بنو كعب و بنو عمرو را چه كردند؟گفت:همه را بكشتند.گفت:يا ثابت!به حقّ آن منّتى كه مرا بر تو است كه مرا به ايشان در رسانى كه مرا [٥]در زندگانى خيرى نيست [٦]پس از ايشان.ثابت دست بداشت تا او را نيز بكشتند،و ثابت بن قيس در اين باب گفت-شعر:

وفت ذمّتي انّي كريم و أنّني صبور اذا ما القوم جازوا عن الصّبر
و كان زبير اعظم النّاس منّة علىّ فلمّا شدّ كوعاه بالأسر
أتيت رسول اللّه كيما أفكّه و كان رسول اللّه يجري بما [٧]يجري
و رسول-عليه السّلام-فرموده بود تا:هركس كه موى بر آورده باشد او را بكشند، اعنى موى عانه.و آنگه بفرمود تا:مالهاى ايشان بياوردند و قسمت كردند،سوار را دو سهم و پياده را يك سهم،و خمس [٨]آن بيرون كردند و رسول-عليه السّلام-بر مستحقّان خمس قسمت كرد.

و در لشكر رسول سى و چهار اسب بودند،و اوّل غنيمت كه افتاد رسول را كه ببخشيدند و قسمت كردند غنيمت بنى قريظه بود،آنگه سبى و بردگان ايشان را بر دست سعد بن زيد به نجد فرستاد تا بفروختند و به اسب و سلاح بدادند و با پيش رسول آوردند،و رسول-عليه السّلام-از زنان ايشان كنيزكى بر گرفت نام او ريحانه بنت عمرو بن خنافه،و او را به بردگى مى‌داشت و مى‌خواست تا اسلام آرد تا بر او